Afgelopen donderdag was het de 40ste verjaardag van onze goede vriendin Charlotte (Charlie) Munro. Uiteraard wilde Charlie dit wel een beetje fatsoenlijk vieren en met 2 hele jonge kindjes is er maar weinig tijd voor mama persoonlijk, dus het moest toch echt iets heftigs en spectaculairs worden. Of ik zin had om mee te gaan Jet-skieën… Nou dat heb ik nog nooit gedaan en je moet alles een keer proberen in het leven… Onze goede vriendin Miranda uit Vught was er bij toen Charlie het aan me vroeg en die had er ook wel zin in, dus de afspraak was snel gemaakt: wij gaan met zijn drieën (alleen de meiden dus) lekker jet-skieën.
De volgende stap was: waar, wanneer en hoe lang.. In eerste instantie had Charlie bedacht om 3 uur te gaan Jet-skieën, maar dat was toch wel enorm aan de prijzige kant. Er zijn keuzes voor 2 uur, 3 uur, een uurtje, vanaf Puerto Colon, La Galletas, Los Gigantes… alles is zo’n beetje mogelijk. De keus viel op een Jet-Ski safari van een uur vanuit de haven van Los Gigantes. En de dag: zaterdagmorgen om 12:00 uur.
Die zaterdagmorgen al vroeg uit de veren. Mama zich in de shorty van papa gewurmd om te kijken of dat zou passen. De lichaamsbouw van papa is toch ietsje anders dan die van mama, maar alles wat ik in de lengte overhield kon ik weer goed gebruiken in de breedte, dus dat paste prima! Op naar Miranda om ze op te halen, daarna door naar Villa Munro om “ze femilie Munro” op te halen en off we went to the harbor of Los Gigantes. We waren veel te vroeg dus na een lekker bak koffie mochten we ons dan ein-de-lijk melden..
Na het omkleden een korte briefing van wat er allemaal ging gebeuren en toen was het zover: voor Miranda en ik het eerste contact met een Jet-Ski.. (Zo’n ding vaart op zijn gemak 70 km per uur.. das behoorlijk hard kan ik je vertellen) Voor Charlie was het niet de eerste keer dus terwijl mama lag te klooien in het midden van de haven om dat ding op één plek te houden lag zij relaxed te wachten tot de anderen ook zover waren (bij ons groepje had zich ook nog een man aangemeld). De bedoeling was dat we achter een boot aan zouden varen en die beste man zou ons naar mooie plekjes brengen en ook het tempo aangeven… We kabbelen rustig de haven uit…

Daarna buiten de haven moesten we 2 aan 2 achter hem gaan varen met een afstand van 50 meter er tussen. Dat was even wennen, wie waar, hoe zijn wilde armbewegingen te “lezen” en hoeveel afstand is in godsnaam 50 meter??
Toen we uiteindelijk naar volle tevredenheid van de beste man opgesteld lagen trok hij het gas van zijn boot open…….
HELP!
Zooooo, dat ging behoorlijk hard en Jeetje wat is dat wennen zeg! Gewoon rechtdoor sturen is er dus echt niet bij. Je moet constant corrigeren en je hebt voortdurend het idee dat dit je laatste golf was voordat je een harde plons gaat maken in zee… Dat gebeurt niet! Maar dat gevoel is wel heeel duidelijk aanwezig! Ook Miranda moest wennen en wij lagen dan ook gauw een beetje achter. Na een tijdje ging hij (gelukkig) stil liggen in een baai en konden Miranda en ik onze verkrampte armen wat rust geven….
Na weer een tijdje te hebben gevaren was het tijd voor het “freestyle gedeelte”. De bedoeling is dan dat je zo kort mogelijk achter de boot gaat “free-stylen” en dat die gast in de boot dan mooie foto’s van je kan maken die je uiteindelijk natuurlijk voor te veel geld kunt kopen. (dat hebben we ook gedaan hoor!) Nou valt er nog maar weinig te freestylen met zo’n apparaat als je daar al welgeteld 30 minuten op hebt gezeten maar Miranda en ik hebben ons best gedaan. Charlie wist natuurlijk wel hoe ze dat moest doen en van haar zijn er dan ook echt heel mooie spectaculaire foto’s. Op de terugweg ging het voor Mama allemaal te hard en moest ze wat inhouden, maar iedereen is weer heelhuids in de haven terecht gekomen en geloof me: Een uurtje is echt lang zat! We hebben nu nog allemaal pijn in de armpjes!!